Η κυβέρνηση και ο πρωθυπουργός δείχνουν να κινούνται με την πεποίθηση ότι μπορούν να κάνουν απλώς damage control στην υπόθεση των υποκλοπών

Μέχρι τώρα η κυβέρνηση και ο πρωθυπουργός δείχνουν να έχουν επιλέξει μια συγκεκριμένη τακτική ως προς τη διαχείριση των υποκλοπών. Από τη μια, προσπαθούν να χαράξουν διαχωριστική γραμμή απέναντι στον ορυμαγδό αποκαλύψεων που έχουν γίνει, μέσα από την επιμονή ότι «δεν υπάρχει τεκμηρίωση». Από την άλλη, προσπαθούν να μεταφέρουν το βάρος σε μια αναμόρφωση του θεσμικού πλαισίου, που θα δίνει διαβεβαιώσεις ότι κάτι τέτοιο δεν θα επαναληφθεί.

Σε αυτά μπορεί κανείς να υποθέσει και μια ολοένα και πιο έντονη υπόδειξη ότι ο Γρηγόρης Δημητριάδης θα είναι ο αποδιοπομπαίους τράγος, μέσα από μια προσπάθεια να παρουσιαστεί η όλη κατάσταση ως κατά βάση δική του πρωτοβουλία.

Η λογική του damage control

Είναι προφανές ότι όλα αυτά κινούνται μέσα σε ένα πολύ συγκεκριμένο πλαίσιο ενός damage control, μιας προσπάθειας να γίνει διαχείριση ενός κόστους, που θεωρείται όμως δεδομένο. Δηλαδή, υπάρχει επίγνωση ότι μια τόσο εκτεταμένη παρακολούθηση, ακόμη και εάν αποδοθεί απλώς και μόνο στον ζήλο ενός ανθρώπου που υπήρξε το δεξί χέρι του πρωθυπουργού για μεγάλο χρονικό διάστημα, δεν παύει να διαμορφώνει μια αντικειμενική συνθήκη πολιτικού κόστους και για τον ίδιο τον πρωθυπουργό.

Απλώς, φαίνεται ότι έχει κυριαρχήσει η αντίληψη ότι το κόστος είναι δεδομένο, όμως δεν είναι από μόνο του τόσο μεγάλο, ώστε να χρειάζονται πρωτοβουλίες που να προσπαθούν να δείξουν πραγματική αναμέτρηση με το πρόβλημα.

Η αντίληψη αυτή δείχνει να στηρίζεται σε μια σειρά από εκτιμήσεις. Η πρώτη είναι ότι τα ζητήματα που απασχολούν τους πολίτες δεν είναι κατεξοχήν τα θέματα δημοκρατίας και θεσμών, όσο τα ζητήματα της οικονομίας. Και εκεί όσο διατηρείται μια αναπτυξιακή δυναμική θα μπορεί η κυβέρνηση να υποστηρίζει ότι εκπροσωπεί μια πειστική πρόταση.

Η δεύτερη είναι ότι η Νέα Δημοκρατία δεν δείχνει να έχει μια ισχυρή…