Μερικές επισημάνσεις για τον Ολυμπιακό, τον κόσμο του και τους άλλους

Το γεγονός ότι ο Ολυμπιακός καταφέρνει ακόμα και δικά του παιχνίδια να τα κάνει θρίλερ είναι… αξιομνημόνευτο. Σε δύο αναμετρήσεις με τον Απόλλωνα Λεμεσού οι Κύπριοι είναι ζήτημα να είχαν δύο καθαρές ευκαιρίες. Παρά ταύτα, πέτυχαν δύο γκολ και ο Ολυμπιακός, αντί να προκριθεί με δύο νίκες (όπως έπρεπε βάσει της εικόνας των δύο αγώνων), έφερε δύο ισοπαλίες και προκρίθηκε στην ψυχοφθόρα διαδικασία των πέναλτι.

Με ήρωα τον Τόμας Βατσλίκ, μάλιστα, ο οποίος έχει σοβαρή ευθύνη στο γκολ. Όχι αποκλειστική, αλλά σοβαρή.

Δεν θέλω να γκρινιάξω μετά από μια πρόκριση που ούτως ή άλλως συνιστά επιτυχία και ήταν πολύ σημαντικό να επιτευχθεί, αλλά κάπου λες δεν γίνεται ρε αδερφέ. Και δεν είναι μόνο το μαύρο σύννεφο που ακόμα και τώρα παραμένει πάνω από τον ουρανό της ομάδας.

Είναι και τα πολλά λάθη, που πρέπει να λιγοστέψουν στη συνέχεια (να εξαφανιστούν είναι αδύνατον), αλλά και κάποιες τρύπες στο ρόστερ, που καλό θα είναι να κλείσουν.

Σημάδια βελτίωσης, πάντως, ήδη υπάρχουν. Ο Ολυμπιακός παιχνίδι με παιχνίδι φαίνεται να επιστρέφει σε μια ποδοσφαιρική κανονικότητα όπως λέγαμε και την προηγούμενη φορά, κι αυτό σίγουρα είναι θετικό.

Απέναντι στους πρωταθλητές Κύπρου, που διαθέτουν μια πολύ καλή ομάδα, οι Ερυθρόλευκοι επέτρεψαν ελάχιστα πράγματα. Έμεινε με δέκα παίκτες η ομάδα, λόγω της αποβολής του εξαιρετικού μέχρι τότε Μπα, και ο Απόλλων Λεμεσού δεν έκανε ούτε φάση.

Στους τομείς της κυκλοφορίας και της δημιουργίας επίσης η ομάδα είναι σαφέστατα βελτιωμένη και φυσικά έχει και μεγάλα περιθώρια βελτίωσης ακόμα. Γενικά τα σημάδια είναι καλά, αλλά υπάρχει δρόμος ακόμα.

Κατά τα άλλα, θα ήθελα να σταθώ σε δύο ακόμα γεγονότα. Το πρώτο αφορά το Καραϊσκάκη, που μπορεί να μην ήταν ασφυκτικά γεμάτο, αλλά ο κόσμος που βρέθηκε στις κερκίδες είχε απίστευτο πάθος και στήριξε την ομάδα για περισσότερο από δύο ώρες, και το δεύτερο έχει να κάνει με την… πίκρα…