Ο Ερντογάν μπορεί να αποτελεί έναν περίπλοκο σύμμαχο, αλλά η στρατηγική σημασία της χώρας για τη Συμμαχία είναι ξεκάθαρη.

Πολύ πρόσφατα, ο Πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν της Τουρκίας, στεκόταν πιασμένος χέρι-χέρι με τον Ρώσο Πρόεδρο Βλαντιμίρ Πούτιν και τον Ιρανό Πρόεδρο Εμπραχίμι Ραΐσι – δύο από τους άψογους εχθρούς της Δύσης.

Στη συνέχεια, μόλις λίγες μέρες αργότερα, ήταν και πάλι εκεί, αυτή τη φορά καθισμένος δίπλα στον Γενικό Γραμματέα του ΟΗΕ Αντόνιο Γκουτέρες κατά την υπογραφή μιας συμφωνίας που επιτρέπει στις εξαγωγές σιτηρών της Ουκρανίας να διέρχονται από τη Μαύρη Θάλασσα.

  • Διαβάστε επίσης: «Οι ελληνικές προκλήσεις εναντίον της Τουρκίας είναι ανάθεμα στην ειρήνη και τη σταθερότητα»

«Ο Ερντογάν, ένας πολιτικός που άλλοτε είναι «ήρωας» και άλλοτε ο «κακός» της ιστορίας— ακριβώς όπως αρέσει στον εύθυμο Τούρκο Πρόεδρο. Αλλά είναι ένας πολύ περίπλοκος σύμμαχος» σχολιάζει το Politico.

Η στρατηγική σημασία της Τουρκίας για το ΝΑΤΟ είναι ξεκάθαρη. Γεωγραφικά, η χώρα βρίσκεται στα νότια της Μαύρης Θάλασσας, αντιπροσωπεύοντας μια γέφυρα μεταξύ Ευρώπης και Ασίας — με τη Μέση Ανατολή στα νότια, την Κεντρική Ασία στα ανατολικά και τους Καύκους στα βόρεια. Και για τις χώρες που συνορεύουν με τη Μαύρη Θάλασσα, τα τουρκικά στενά προσφέρουν τη μοναδική πλωτή οδό προς το Αιγαίο, τη Μεσόγειο και τους ωκεανούς πέρα.

Οι παραβιάσεις και η εισβολή στην Κύπρο

Πολιτικά, η Τουρκία είναι η μεγαλύτερη μουσουλμανική χώρα του ΝΑΤΟ και μπορεί να είναι χρήσιμος συνομιλητής με τον αραβικό και περσικό κόσμο. Και ενώ η διπλωματία της μπορεί να είναι ανατρεπτική, οι στενές σχέσεις της Άγκυρας με τόσους πολλούς βασικούς παράγοντες της παρέχουν πολιτικό βάρος – όπως υπογράμμισε πρόσφατα η σύναψη της συμφωνίας για τα σιτηρά της Ουκρανίας.

Τέλος, στρατιωτικά, η Τουρκία αναπτύσσει τον δεύτερο μεγαλύτερο στρατό στο ΝΑΤΟ, με εμπειρία μάχης εναντίον εσωτερικών εχθρών και εξωτερικών απειλών, και φιλοξενεί δυνάμεις…